Showing posts with label poems. Show all posts
Showing posts with label poems. Show all posts

Tuesday, July 13, 2010

Mangyari Lamang

ni Rico Abelardo

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmamahal
Nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig
Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan
Sa mga malabo ang paningin.

Mangyari lamang na tumayo rin ang mga nagmahal at nasawi
Nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani
Ipadama ang pait ng kabiguan
Habang ipinagbubunyi ang walang katulad
Na kagitingan ng isang nagtaya.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nangangambang magmahal
Nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata
Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit ikinukubli
Ng pusong lumaki sa mga engkanto't diwata.

Mangyari lamang na tumayo ang nagmahal, minahal at iniwan
Ngunit handa pa ring magmahal
Nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan
Ipamalas ang katotohanang nasaksihan
Nang maging makahulugan ang paghagulgol sa dilim.

At sa mga nananatiling nakaupo
Mangyari lamang ay dahan-dahang tumalilis
Palabas sa nakangangang pinto
Umuwi na kayo!
At sumbatan ang mga magulang
Na nagpalaki ng isang halimaw.

At sa lahat ng mga naiwang nakatayo
Mangyari lamang na hagkan ang isa’t isa
At yakapin ang mga sugatan
Mabuhay tayong lahat
Na nagsisikap makabalik sa ating pinagmulan
Manatiling masaya at higit sa lahat
Magpatuloy sa pagmamahal.

*:) salamat kay pads dahil napangiti ako dito

Friday, June 25, 2010

deeper mark

it was that night,
when i thought that the silence
between us will be clearer
but when you stood up from bed the next day,
without looking back,
i then realized that it was still a dream
i kept on believing

the picture was clearer
than any of the illusions,
of any dreams that i ever had

my arms at the back of your head
while my right hand on your proud chest,
my cheek hiding on your strong back
as my lips were stealing chances

then i suddenly felt your grip
stronger than i ever thought it could be
it guided my arms and slip on the widest of your body
as it began to beg for warmth

if only it could leave a mark on my arm
so that i could prove to you that,
in the most vulnerable moment of your life,
you held on me
during your darkest and most fearful hours,
i was there

but by the time the sun rises,
the most selfish part of me ends.
you'll lit a cigarette,
dressed up and left the room

no words,
no gestures,
no goodbyes

the way it has always been

all that you had left of me,

a deeper and hidden mark
that means nothing to you
but everything for me


if only you could see that mark.

Thursday, April 8, 2010

Mangyari Lamang

ni Rico Abelardo

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nagmamahal
Nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig
Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan
Sa mga malabo ang paningin.

Mangyari lamang na tumayo rin ang mga nagmahal at nasawi
Nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani
Ipadama ang pait ng kabiguan
Habang ipinagbubunyi ang walang katulad
Na kagitingan ng isang nagtaya.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga nangangambang magmahal
Nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata
Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit ikinukubli
Ng pusong lumaki sa mga engkanto't diwata.

Mangyari lamang na tumayo ang nagmahal, minahal at iniwan
Ngunit handa pa ring magmahal
Nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan
Ipamalas ang katotohanang nasaksihan
Nang maging makahulugan ang paghagulgol sa dilim.

At sa mga nananatiling nakaupo
Mangyari lamang ay dahan-dahang tumalilis
Palabas sa nakangangang pinto
Umuwi na kayo!
At sumbatan ang mga magulang
Na nagpalaki ng isang halimaw.

At sa lahat ng mga naiwang nakatayo
Mangyari lamang na hagkan ang isa’t isa
At yakapin ang mga sugatan
Mabuhay tayong lahat
Na nagsisikap makabalik sa ating pinagmulan
Manatiling masaya at higit sa lahat
Magpatuloy sa pagmamahal.

*walks out . then burn the entire building down. hahaha. ang bitter lang!

Saturday, April 3, 2010

patetik

ibigay sa kawalan

.....................ikubli sa pangako

.......at

..............................ipako sa lawak ng dalampasigan

.................sa mga abstraktong salita,

.......sa bukas

.............................na hindi naman darating

........................at

...................................sa tagpuang

........................................................patuloy ka pa rin hihintayin

Saturday, March 6, 2010

digitays layf

sana, gaya ng halos lahat ng bagay ngayon, digitized na din ang buhay.

na kasing dali lang ng pagpindot ng enter key ang pagsuong sa mga kailangang harapin

at pwede ding mag CTRL Z sakaling magkamali.

sana pwede ka'ng mag <--- o ESC kapag hindi mo na kaya ang problema

at mag Shift F7 kapag nalilito na.

sana pwede ka'ng mag CTRL C para magkaroon ng mga bagay na meron ang iba

at mag CTRL X sa mga bagay na gusto mong lang agawin sa kanila.

sana pwede ka'ng mag CTRL S sa mga bagay na ayaw mo'ng mawala sa iyo

at mag F5 kapag gusto mo ng sumuko sa lahat ng ginagawa mo.

magbagongbuhay thru CTRL ALT DELETE

at maghanap ng true love gamit ang CTRL F.

pero biglang kong naisip,

madalas, pagdating sa mga pangarap na ganito,
karamihan sa atin,
laging hanggang "SANA" lang tayo.

Thursday, February 25, 2010

the night I keep on remembering


blinding midnight beam
broken, tainted window pane
flowing frozen sore
peeking of rose vines below
hiding shaft of brilliance
over dense dew of shadows
dripping fluid of each others body
tang of bitter-sweet melancholy
touch of juicy lips
digs deeper grave of abyss
decades of harsh strokes
heals no numbing wounds nor sores
yet, taps our broken souls
treasures of collected sins
and remained hidden pleasures
then, expect an arrangement that is not meant
for another tomorrow

Thursday, January 28, 2010

moon whispers


smile,

because it bothers you.

be happy,

for you cry

and be glad that you feel that guilt

every time somethings ends.

for these speak a lot of you.

that you are far way better

than those who end theirs

without feeling anything anymore.

so never feel your evil,

for their is nothing wrong with loving,

---nothing at all.

Monday, January 11, 2010

repost: saan nagwawaksa ang mga tula?

sa alaala,
doon ka nagsimula
isang buwan, isang linggo
at tatlong araw
ang gunita mo'y patuloy na umaalingangaw

binilang ko hindi ang oras
kundi ang alimuong lumandi sa buwan
hinintay ang sandali na maubos ang mga butil
na umaamba
sa kawalan na nakatulala
habang pinupukol
ang pagsayaw ng nagdududang dalampasigan

kinabisado ko ang pagluha ng mga bato,
inaalam ang pinagmumulan nitong nanunuot na lansa
habang kinakalas ang taling kumanlong sa bukas

teka,

hindi ko pa nais na masaksihan kang muli
palapit sa aking pagnanasa

pakiusap,
huwag mo ulit yakapin ang aking pangungulila
dahil alam naman natin, sa iyo pa rin nagwawakas
ang aking mga tula


*mula sa aparador ko'ng amoy naptalina
linikha noong ika-pito ng abril, 2006
**alay sa isang matalik na kaibigan at sa kanyang pagsasarado ng humigit kumulang tatlong taong relasyon.

Wednesday, September 16, 2009

trap

body dropped upon this sheet
of white and aging cloth,
fingers holding a lit stick
staring blankly upon this spotless ceiling
feeling the comfort,
looking for the warmth
underneath
wondering,
how many bodies have shared this bed
how many have screamed on top of their throat
how many have cried and felt excited
and how many felt lonely,
the same as i do
because behind this thick cold walls
i couldnt help but think of
those hundreds of souls
trapped inside numbing flesh
parading their way among passing eyes
dancing beneath blinking lights
its interesting
how sex can be
the center of all universe
though it can also be the coldest
and the most tragic




inside a resort hotel in subic... alone
trying to write... trying.



i wonder kung anong specialty nila dito? ikaw, palagay mo?

Monday, May 18, 2009

first day bummer

A wink of reality in a make believe
set up we've made
Both peeking into the holes
of our imaginations
seeking for the perfection
we keep on denying

A play of struggle,
from the steaming pot of lust
and lost box of love
we keep losing track

weave me,
your delicate satin
And let us cover ourselves
baring the emptiness inside
for the whole world
to witness and feast
with laughs and prejudice


*entitled, knealing plead, dated 11/2005

INTERMISSION NUMBER:
cast your vote kung sinong blogger ang gusto niyong sumayaw ng mga sumusunod:

**si joaqui miguel sa megamall, marian rivera, sabay sabay tayo.



*** eto naman para kay jepoi sa lrt2, pussycat dolls, jai ho.



**** ito para kay dabo sa gym, pussycat dolls, sway.



*****
at ito ara kay mugen, moony, im flying away.



o kaya naman si tripper na nakatopless, low rise jeans at walang brief doing florida's low.



at humanda na kayo para sa isang ultimate dance number na hindi niyo malilimutan! HAHAHAHA!

siyempre kelangan pumayag muna sila! hahahaha

haay, i am such a bummer! hahaha!

Monday, May 11, 2009

tagulaylay ng makatang b(in)usabos

ngayong gabi,
bibisitahin muli ako
ng isang laksa na mga salitang
ibig makipagtalik sa aking gunita
iindayog sa ritmo ng kanilang mga kahulugan
at bibigay muli sa rurok ng kanilang kandungan

magpaparaya sa tikas ng mga talinghaga,
na bubusal sa hinagpis ng aking kamangmangan
at huhubad sa tapis na ibinaro sa akin ng mga magulang
bukas, tiyak kong durugo ako sa hapdi
aagos ang bukal ng luha sa aking mga magang pisngi,
luluwa ang mga titik,
sasabog ang tintaat iluluwal ng aking pantog

ang isang mapagpalayang obra

*tulaan portion muna---ulit! wala pa sa mood magpost!
may sakit ako--- bawal makialam! hahaha
** first posted by auj. thanksie!

Saturday, July 26, 2008

saan nagwawakas ang mga tula?

sa alaala,
doon ka nagsimula 
isang buwan, isang linggo
at tatlong araw
ang gunita mo'y patuloy na umaalingangaw

binilang ko hindi ang oras
kundi ang alimuong lumandi sa buwan
hinintay ang sandali na maubos ang mga butil 
na umaamba
sa kawalan na nakatulala 
habang pinupukol
ang pagsayaw ng nagdududang dalampasigan

kinabisado ko ang pagluha ng mga bato,
inaalam ang pinagmumulan nitong nanunuot na lansa
habang kinakalas ang taling kumanlong sa bukas

teka,

hindi ko pa, nais na masaksihan ka'ng muli
palapit sa aking pagnanasa

pakiusap,
huwag mo ulit yakapin ang aking pangungulila
dahil alam naman natin, sa iyo pa rin nagwawakas
ang aking mga tula


*mula sa aparador ko'ng amoy naptalina
linikha noong ika-pito ng abril, 2006
**alay sa isang matalik na kaibigan at sa kanyang pagsasarado ng humigit kumulang tatlong taong relasyon. 

Friday, March 7, 2008

deeper mark

it was that night ,
when i thought that the silence between us will be clearer
but when you stood up from bed the next day,
without looking back,
i then realized that it was still a dream that i kept on believing at

the picture was clearer than any of the illusions
of all the dreams that i ever had
my arms at the back of your head
while my right hand on your proud chest,
my cheek hiding on your strong back
as my lips were stealing chances

then i felt your grip
stronger than i ever thought it could be
it guided my arms and slip on the widest of your body
and then it began to beg for warmth

if only it could leave a trace on my arm
so that i could prove to you that,
in the most vulnerable moment of your life,
you held on me
during your darkest and most fearful hours,
i was there

but by the time the sun rises,
the most selfish part of me, ends.
you'll lit a cigarette, dressed up
and left the room

no words, no gestures, no goodbyes
the way it has always been
all that you left of me
was a deeper mark
that means nothing to you
but everything for me

if only you could see that mark.

Thursday, February 28, 2008

for every man

it is everywhere, women empowerment. bold, italicized, underscored with a smiley icon at the end.

i watch it, i hear it, i read it, i study it, i even interact with it.

indeed, society is ever changing. i could say that our society nowadays, is more vigilant and aware of our individual rights, more particular to gender. the sexuality (biological) that was once (or up until now) deemed as lower than the other is now making a stand for equity. while the issue of gender (social) is making its own way as well when it comes to acceptance and recognition.

i have always been an advocate for social equity (not equality,) particularly in the concept of class, race and gender. but after reading the poem of simone de beauvoir, for every man, i have realized a different perspective regarding gender advocacy. i realized that for every advocacy that we pursue, we fail to recognize that the opposite party also has a right that we should consider as we go about our goal/s.

the poem, basically states that, patriarchy is not always a one way inclination or advantageous to the male gender. it argues that both sexes are actually victims of the system and i am saying this not because i am a man but as an individual who have realized something he thinks is important.
to quote one of the lines of the poem: for every woman who cries, there is a man who is holding his tears. come to think of it, while women are deemed to have the stereotypes and prejudices of being emotional. men are also suffering the consequences of being a patriarch. simply because they are expected to be strong because if not the prejudice and discrimination of being a homosexual, eventhough he is not, would likely follow. although being homosexual couldn't be deemed as something negative, but in the status of our society as of the moment, unfortunate it still is.

being emotional is deemed to be weak because it is putting your emotions above your rationale. in addition, being emotional is also being idealistic rather than practical. these are characteristics that are believed to dispower an individual in a particular society.

yesterday, i took a sit after wandering around trinoma thinking where to go or what to do. then i overheard these three highschoolish-kikay-looking girls with those really annoying fake eyelashes while having frap on the next table. they were actually talking about their boyfriends. the girl with the longest eyelashes with a freaking highlights on it said that,
"well its his responsibility to drive me home everyday. i don't care if he has something else to do or what not. he's a man and a man should take care of his girl friend very well whatever may it take."

from the looks of it, it seemed like this girl wasn't beenfetched by his boy friend that day after school. so she was frustratingly (and annoyingly) telling it to her girl friends, which instead of pacifying her actually push her more to get mad to her boyfriend.

"i don't care what happened to him. i don't care if he bumped his car, or his mom wanted him to drive her or he got sick. i no longer believe of his alibis. he is so unfair."

wow!!! talking about fairness, girl!

well, i just hoped i made my point.

Wednesday, January 16, 2008

been there done that


"been there, done that"

8"x 11.5"

crayon etching

january 15, 2008

6:54pm


nobody told me that life started in darkness

nobody mentioned that everything spurred from abyss

nobody said this warmth i am feeling came from coldness

and above everything else,

you never explained to me the reason for our kiss

Friday, September 7, 2007

introspection

everything is not a matter of default
we live with our choices
of who or what we are and fancy
of when and where we stand

no one could tell us what is right or wrong
for excuses of fate or tradition
because we are all opt for change
and rights equipped on our wombs

we are tenants of the moment
of a time that would never be ours
of a world that would never wait
and a life that costs us a lot

we live for ourselves to others
and not for others to ourselves
in which, we strive like a battle of spiders
suspended in thin sheet of air---
blown by the wind most of the time

it would not really matter,
if you were knocked hard down the ground
for the struggle always begin
when you begin crawling back up

so take the strike for nobody knows
when will everything stop

Sunday, July 1, 2007

fantasya

" fantasya": ms paint: 010207: 12:50pm: opis

sa madilim na sulok ng aking kwarto
totoo ang kasabihang, bulag ang pag ibig
doon, kapwa tayo sumasayaw sa ritmo
ng ating mga pagnanasa
pikit ang mga mata at malayo
sa nahihimbing na madla

dito, naabot natin
ang mga pinakamataas na awitin
naguguhit ang mga tagong kurba at linya
nanamnam ang mga lason sa paligid at
naamoy ang pinakamasangsang na lansa

lahat ay katuparan
ng isang malafantasyang panaginip, kumbaga

subalit sa pagdama ng huling hininga,
unti-unting babalik ang lahat sa dating ayos
nagigising at makikita ang sarili
na nakahiga sa kama

kungsaan, muling iniisip ka

Wednesday, March 22, 2006

(nabiyak-) na-bato

naroon muli sa dalampasigan,
ang batong lumuluha sa bituin
umaawit ng pampahimbing
habang nangungulila sa dilim.

akay-akay ang samyo ng nakaraan
sa indayog ng kanyang malumanay na hikbi
habang nakikipagtalik sa walang hanggang paghihintay,
sa di dumadating na katiyakan.

mabibiyak,
ngunit hanggang kailan?

Thursday, March 16, 2006

punyal ng ngiti sa malungkot na bahaghari

ganyang mga ngiti,
laging ganyang mga ngiti
ang iyong binubungad kapag tayo ay nagkikita.

linalasap kahit nakakapuwing.
kahit krus ay tutuwad sa iyo.

walang pagbabago.
nagbabago ang paligid,
nagbabago ang mga detalye
subalit hindi ang iyong ngiti.
hindi ang iyong mga labi.

ang hulma ng iyong labi
at kung papaano sinaayos ng iyong mga ngipin
ang mga sarili nila upang buuin ang kaakit akit na obra.
makamandag na obra.
nakakahalina.
minsan,

tulad ng clicheic, paulit ulit,
walang kamantayan,
nasa mata raw madudungaw
ang pagkatao ng isang nilalang.
kaya pala, naiiba ka.
wala sa iyong mga mata ang kasagutan.

kinubli ng iyong mga ngiti ang tore ng pagadadalamhati.
binalot sa magandang palamuti.
duon lahat kami ay tumatangis.
nakakagutom ang pagfantasya.
kung maari lang makatalik ang mga ngiti
marahil puta ka na ngayon.
at isa rin ako sa mga milyon-milyong mo'ng parokyanong,
nakikisawsaw sa iyo.

subalit sa bandang huli,
kapag tapos na ang lahat.
matatauhang ika'y hindi pa rin akin.
kundi ikaw ay para sa lahat na tulad namin.

hihintayin ang momentong,
ika'y mapapagod sa pagbuka ng iyong labi.
at ako naman ang kukuha ng malamyong hulma
upang masalsal mo ang mga luhang pinagkait sa iyo.
maghihintay sa sandaling inaasam-asam.
sa dating tagpuan, sa m(h)uling pagkakataong makikita
ang pagngiti mo.

Thursday, April 28, 2005

knealing plead

A wink of reality in a make believe
set up we've made
Both peeking into the holes
of our imaginations
seeking for the perfection
we keep on denying

A play of struggle,
from the steaming pot of lust
and lost box of love
we keep losing track

weave me,
your delicate satin
And let us cover ourselves
baring the emptiness inside
for the whole world
to witness and feast
with laughs and prejudice