pangamba ng pag-iisa

ni nestor de guzman

paano sasagutin
ang pangamba ng iba
sa aking pag-iisa?
kung malalaman lang
ang di-lantad kong buhay.
nakalima nang asawa;
ngayo'y limang ulit nang separada.
di kabilang ang nakasintahan
nang kung ilang oras, araw, linggo.
sinamba na't kinahumalingan;
itinuring na ring basahan,
laruan, kasangkapan.
Naging maybahay, kalaguyo't puta.
Ilan nang giliw at muhi,
luwalhati't lumbay
ang isinilang at inaruga.
Kung nag-iisa man ngayon
ay dahil alam na,
at tanggap,
ang uubra't di uubra.
At di na kailangan ng isa
para maramdaman
ang kagandahan ng sarili,
ang kabuuan ng pagkatao,
ang kabuluhan ng buhay.
Kung malalaman lang
kung gaano kakulay
sa dilim at kasukalang nilandas
sa pag-unawa ng pag-iisa.
Ang mahalaga,
natutong magmahal,
nagmamahal ako
at magmamahal.
Ito ang katuturan,
kahit nag-iisa.


note:

that day, after finishing this book, i said loneliness goodbye.

Galing Cine Cafe
Nestor De Guzman
Lambana Press, Quezon City

kuliti: pagtatanggol sa pag-ibig

naalala ko, noong bata pa ako, nagising ako na may kakaibang kati sa kanang mata. nagulat na lang ako ng kinamot ko ito at nakaramdam ako ng kirot at parang may bumubukol pa. hindi ko naman ito masyadong pinansin nung una hanggang sa nakalabas ako ng bahay. pagpasok ko ng klase, umulan ng panunukso at kumulog ng tawan.

"ahhh, may kuliti... naninilip!," tukso ng isang kaklase tapos ay nagtawanan ng malakas ang halos buong klase.

subalit sabi ng titser ko sa science, hindi naman daw totoo ang ganitong paniniwala sapagkat ang kuliti ay nangyayari dahil sa duming pumasok at umiimpeksyon sa mata. pero siyempre dahil ako ang bida ng araw na iyon, hindi naniwala ang mga kaklase ko. hindi ko na lang matandaan kung umuwi akong umiiyak o may pasa sa mukha.

pero dahil batang lucky me ako noong bata (batang smart), naisip ko, papaano nakakabuo ang tao ng mga ganitong paniniwala partikular sa kuliti? wala lang ba silang maisip na ibang pantukso? at bakit sa dinami dami pa ng pwedeng iugnay paninilip pa?

malamang, kahit isang kawa ng lucky me beef ang kainin ko noong bata ako, hindi ko masasagot ang sariling mga tanong ko. noong nagcollege na lang ng natututo ako mag yosi nang naalala't napag isipan ko ulit ito. kapag naninilip ka, tinitignan mo ng palihim ang mga bagay na pilit na tinatago sa iyo: mga imaheng hindi mo dapat makita. subalit may kakaibang pagnanasa ang bawat tao na malaman ang mga ganitong bagay, kaya marahil may tinatawag na curiosity.

marahil ito rin ang dahilan kung bakit pilit ko'ng inaabot noong bata ako ang mga bala ng betamax na tinatago ni papa sa tuktok ng aparador (kaya din siguro tumangkad dahil sa kakaabot nun). o kung bakit palihim akong pumapasok sa kwarto ng tito ko para hanapin ang mga magasin na ayaw niyang ipakita sa amin. bakit kasi kailangan may itago at bakit may bawal malaman?

sabi ng isang pilosopo, may kakaibang ibinibigay ang paninilip. nagkakaroon ito ng kapangyarihan laban sa kanyang (mga) sinisilipan sapagkat nakakabuo ito ng mga larawan na hindi batid ng kabila. pwede niyang balahurain ito, pabukakain, bastusin, padapain, patuwarin ito sa ayon na rin sa wildness ng kanyang imahinasyon. ang mga bagay na kadalasang itinatago kaya tinatago ay madumi daw. binabahiran daw nito ng dungis ang mga nakakakita sa kabila ng katotohanang lahat naman tayo ay may kanya-kanyang dumi. subalit tingin ko, ang mata o ang sariling isipan ang siya lamang nagbibigay dumi rito.

marahil kaya nabuo ang paniniwalang magkakakuliti ang taong maninilip ay upang takutin at ilayo ang nakararam sa mga bagay na dapat raw itago. subalit naiisip ko, kadalasan, ang mga bagay na tinatago sa atin, ay yung pa'ng mga na nagpapalaya sa atin. dito tayo namumulat at lubos na naiintindihan ang mga bagay na hindi natin maintindihan. tayo ay lumalaya sa mga pag iimbot at mga sariling konsiderasyon, na ibinakod sa atin ng sariling lipunan.

***

inabot sa akin ni dette ang sequel ng kanilang libro, na may pamagat na kuliti: pagtatanggol sa pag ibig. ito ay isang antolohiya ng maiiksing kwento tungkol sa iba't-ibang tagong relasyon. sabi ni dette, layon daw ng librong ito ang pasilipin at magawang ipaunawa sa mga mambabasa ang dinamismo ng iba't ibang uri ng relasyon meron ang tao.

kadalasan kasi, kapag sinabing relasyon, marami sa atin ay nakakakahon lamang sa depinisyon ng lalaki at babae. ang seks ay dapat sa loob lamang ng kasal. ang pag ibig ay kailangan pa'ng nakabatay sa iba't ibang kwalipikasyon at lahat ng labas dito ay tinatawag ng abnormal o hindi tanggap.

ang bawat isa sa atin ay may kanya kanyang kiling o bias. palagay, ko wala kahit sino ang maaring sabihing open minded siya. maaring open tayo sa isang bagay at hidni naman sa kabila. sapagkat lahat tayo ay may kanya-kanyang o iba-ibang paniniwala batay na rin sa kung papaano tayo hinuhubog at pinalaki.

kahit ako masasabi ko'ng hindi pa ako ganoon kamulat tungkol sa maraming bagay sa paligid ko. ilag pa rin ako sa konsepto ng bestiality o pakikipagtalik sa mga hayup, necrophilia o ang obsesyo na kalauna'y passion sa mga patay at pedophilia o ang obsesasyon sa mga bata at marami pa'ng iba.

kaya naman marami sa atin, ang hindi maiwasang magpahayag ng mga pananaw na lubhang nakakadurog ng pagkatao. sabi nga ng isang linya sa libro, ang tao ang gumagawa ng sarili niyang katotohanan. at sa tingin ko, ito rin ang nagsisilang ng napakaraming kasinungalingan sa mundo. siguro gulong gulo na kayo sa mga pinagsasabi ko. mabuti pa't basahin niyo na lang ang libro.

trivia: ang libro ay nalimbag sa tulong ni ginoong boy abunda. wala lang. hahaha!

faded depressions

solitary

02/08/2008

color pen and paper

i was so faded last night, not because of the fair but because of somewhere else. after sandy asked a very big favor from me, which i really mean big (but not as big as brian though), we went to tomato kick a nearby pub in up village to get some drinks. brian and sandy just decided to get a bottle. while i got more. nothing as usual. i just wanted to get tipsy because i am having hard time of sleeping these past days. but it seemed like i exceeded my limits and still having the hang of it as i walked into work earlier.

anyhow, we were the chill type crowd, not really the party people type. normally, a couch, a bucket of beer, some finger food and lots of talk are basically the main ingredients of a blasting night for us. some might call us boring. but i really like the conversations we have and i find it more productive. although i must admit, we also dance thats if worst comes to worst especially if we are already drunk. go figure.

one of the highlights of our conversation was depression. along with it, it actually surprised me how depression attacks people all of a sudden. not because i never felt it but because of the intensity of its effects and how it varries to each individual. there are moments in which you feel very happy and then in a snap you'll just find yourself silent and depressed. the absurd thing is that most of the time, you wouldn't really know where is it coming from and this makes you more depress.

i know friends and relatives who actually seeked psychological help and medication because of severe depression, the type in which its actually affecting their everyday life and even their relationships to others. I know that going to a psychologist nowadays are just normal. but i find it quite rare especially in the philippines.

what i noticed about most people is that they tend to exaggerate depression. i believe that depression is normal and natural. it is basically essential for us to value and appreciate happiness more. but aside from the clinical depression type, i find most people actually exagerrating it. usually, there are people who tend to over analyze the reasons of their depression by adding up and branching out other non-related burdens. while some would actually create their own problems just to feel depress without formulating a way to resolve it internally. these are things that i really don't understand. probably, indeed, we find pleasure in hurting ourselves unconsciously. i really don't know.

whenever i feel depress, i tend to attack it alternatively. rather than allowing myself to be engulfed with such emotion. normally, i would grab my sketch pad and draw or go else where and meet my friends. i tend to shy away from the feeling by doing something else especially because i am living alone. but of course, its always a case to case basis.

for most people who suffer this condition, it seemed like they are carrying the entire world's burdens on their shoulder. there would actually be people who have just accepted the fact that there case sould no longer be resolve. some would engage into suicide. while some would isolate themselves from the rest. hopeless at it may seems but i think there are lots of people that has relatively bigger problems than theirs.

i remember a book of cris martinez' titled last order sa penguin, where a girl selling roses confronted one of the main characters of the story. she said, "buti nga kayo ang pinoproblema niyo ay pagkakaroon ng karelasyon. samantalang ako prinoproblema ko kung saan ako hahanap ng kakainin namin para bukas (you're rather fortunate because you are only thinking on how to have a relationship. while me, i am actually thinking where to find food for tomorrow)."

indeed, it struck me how we tend to look the gravity of our problems in a very "petty" way and how we can be so selfish to others. then i realized that for us to be able to experience happiness and surpass our own depressions, we just simply need to learn how to be contended on what we have and share to others whatever is in excess. simple yet ideal. but still its so damn practical.

oh, i just wish i could share to others my hang over. its just too much to bear.

ang pangamba ng pag-iisa

ni nestor de guzman

paano sasagutin
ang pangamba ng iba
sa aking pag-iisa?
kung malalaman lang
ang di-lantad kong buhay.
nakalima nang asawa;
ngayo'y limang ulit nang separada.
di kabilang ang nakasintahan
nang kung ilang oras, araw, linggo.
sinamba na't kinahumalingan;
itinuring na ring basahan,
laruan, kasangkapan.
Naging maybahay, kalaguyo't puta.
Ilan nang giliw at muhi,
luwalhati't lumbay
ang isinilang at inaruga.
Kung nag-iisa man ngayon
ay dahil alam na,
at tanggap,
ang uubra't di uubra.
At di na kailangan ng isa
para maramdaman
ang kagandahan ng sarili,
ang kabuuan ng pagkatao,
ang kabuluhan ng buhay.
Kung malalaman lang
kung gaano kakulay
sa dilim at kasukalang nilandas
sa pag-unawa ng pag-iisa.
Ang mahalaga,
natutong magmahal,
nagmamahal ako
at magmamahal.
Ito ang katuturan,
kahit nag-iisa.


note:

that day, after finishing this book, i said loneliness( or being single) goodbye.

Galing Cine Cafe
Nestor De Guzman
Lambana Press, Quezon City